تبليغاتX
هیچگاه سنگ پرتاب نمی کنم
ناظم ( از پشت بلندگو ) - نماینده های کلاس دوم ریاضی (کلاس ما) و دوم انسانی ‌b بيان دفتر همين الآن . شنيدين؟

فاطمه (نماينده كلاس ما) - واويلا نازي ، الي ، مريم ، .....

هيچ كي انگار نميشنيد. آخه 1 شنبه 26 / 12 / 1386 بود و ما هم ميخواستيم مدرسه رو تعطيل كنيم سر صبح رفتيم پيش ناظم و مدير ، به اين در و اون در زديم ( من و الي و يكي دو نفر ديگه) تا آخر ناظممون گفت : فقط به نماينده هاتون بگيد من تا آخر امروز اعلام مي كنم تعطيل ميكنيم يا نه؟   اين بنده خدا جواب قطعي به ما نداده بود اما ما به بچه هاي دوم انساني ( كه دوستامون بودند) گفتيم كه زنگ تفريح اول وقتي همه رفتن بيرون روي تخته همه كلاسا بنويسيمو اعلام كنيم كه 27 و 28 رو تعطيل كردن . 

فاطمه - واي به حالت نازي اگه مسئله انضباط بياد وسط !

- اولاً كه ايده الي بود دوم اينكه شايد ميخوان تعطيل كنن سوم اينكه قيافه حق به جانب به خودت نگير صبح كي بود ميگفت  اگه تعطيل هم نكنن من مدرسه بيا نيستم ؟

فاطمه -خب باشه ولي آخه تورفتي با ناظم حرف زدي ؟

منم با شيطنت گفتم - من رفتم اما نماينده كه نيستم كه بخوام جواب پس بدم !!!!

فاطمه (با هرس) افتاد دنبالم كه صداي الي بلند شد....

الي - بسم الله خودش اومد بيرون .......

منم دو تا زدم رو شونه فاطمه و گفتم - برو سراغ گوساله هات فك كنم دارن به دنيا ميان !

اينبار نميتونست جواب بده و مستقيم رفت پيش ناظم با نگراني حرف ميزد و ما هم مي خنديديم بعد از چند دقيقه برگشت با قيافه ناراحت

فاطمه-بچه ها ميدونيد چي گفت .....گفتش كه........گفتش كه ........ اين دو روز هم ........ تعطيلههههههه .

اين تيكهشو بلند گفت يه دفعه همه تو حيات هورا كشيدن و دادو بيداد كردن كه دوباره صداي ناظم در اومد

ناظم - اين عيديتون البته همه اش بخاطر بچه هاي دوم رياضي بود و دوم انساني ولي اگه بازم شلوغ كنيد همه اش كنسله؟  

- موقع به دنيا اومدنشون نبود نه ؟

فاطمه - چي رو ميگي ؟

- گوساله هاتو ديگه ! عيبي نداره ايشالا دفعه بعد!

هر دومون به خنده افتاديم سر كلاس هم كه شيمي داشتيم كسي درسو گوش نميداد سر زنگ فيزيك هم همينطور .........                               اينم از آشوب به پا كردن ما   

 

                                                                                              نازنين   26/12/86

نوشته شده توسط نازنین در جمعه 1387/01/30 |

تولد غروب

 

      نبينم كسوف باشي

      آبشاري باش از رحمت صدات

      نجواي راز آميز بامداد

      سكوت را كنار زن

      و بشنو آواز چكاوك را

      زمين را عاشق كرده

      و ببين

      رودي سبز و نا پيدا را

      كه از زير درختان مي گذرد

      در چمنزار خيس و تنبل

      سحر سپيد گريسته

      و كوه ها فقط

      جادوي بيگانة تو را مي خواهند

      براي تولد غروب

 

 

                                                                                                              برهود

نوشته شده توسط نازنین در دوشنبه 1386/05/15 |
            

ساعت  ۵/۱۲  شب

جمعه بود و من دلم گرفته بود . طبق معمول تنها تسکین دهنده من ٬ گیتارم ٬ در گوشه ای از اتاق بی

حوصلگی مرا دید و با صدای بی صدا مرا فرا خواند .

او را همچون نوزادی تازه خفته در آغوش کشیدم و شروع به نوازشش کردم و با صدای بی صدا را برایش

 خواندم :

با  صدای  بی  صدا ٬ مثل  یه  کوه  بلند ٬ مثل  یه  خواب  کوتاه ٬ ... 

می خواندم و می خواندم .

تا اینکه لحظه ای صبر کردم ...

او نمی گفت اما ناراحت بود . برای اینکه هم او از ناراحتی در آید و هم دل من از بی حوصلگی ٬ شعری

شاد برایشان خواندم .

جان مریم      چشماتو وا کن      سری بالا کن        ...

الان ساعت ۱ نیمه شب است و نه مت دیگر دلم گرفته و نه ساز مهربانم که همیشه مرا با صبور بودنش

 تسکین میده و با آرامش تمام احساساتم را میگه .

 

                                                                                                   

                                                                                                   نازنين

                                                                                              ۲۱ / ۲ / ۱۳۸۶

 

  

نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه 1386/02/23 |
 

 

نم نم بارون میومد . با داداشم منتظر تاکسی بودیم . یه پیکان که سپر جلوش یه ور شده بود به ما

نزدیک می شد.درست مثل زنهایی بود که میانسالی را تازه رد کرده بودند و تیک عصبی داشتند اونم

چشم چپ. جلو پایمان ایستاد .

دادش - آزادی؟

راننده - ...

راننده چیزی نگفت فقط سرش را تکان داد .عقب ماشین سوار شدیم داداشم وسط و من کنار در. غیر از

راننده دونفر دیگه هم نشسته بودند .یک خانوم جلو و یک آقا عقب هر دو میانسال بودند ولی راننده پیر

بود .مردی که کنار داداشم نشسته بود سیبیل پر پشتی داشت بوی سیگار وحشتناکی می داد .آروم

نشسته بود و چشماشو بسته بود انگار با آهنگ لاله زاروی (به قول داداشم)که از پخش ماشین به گوش

 می رسید به شدت حس گرفته بود البته در حالی که کلیدشو تا نیمه تو گوشش کرده بود . زنی که

جلوی من نشسته بود را مسلما نمی دیدم مانتویی بود و عطر تلخی به خود زده بود .داداشم برهود

خیلی سنگین نشسته بود باشال خاکستری و کلاه بافتنی سیاهی که همیشه به سر داشت به جلو

خیره شده بود .حالتش چهرش طوری بود که یا تو فکر گفتن شعری بود یا دسشویی داشت .وقتی که زیر

بارونه  یا داره فکر می کنه دسشوییش میگیره . البته شاید اصلا دسشویی نداره .ولی آخرش نفهمیدم

 چرا همیشه کلاه سیاه سرش میذاره .راننده هم کلاه سبز به سر داشت . بعد داداشم گفت سیدا کلاه

سبز سرشون میذارن .

نازنین - زنها باید چی سرشون بذارن ؟

داداش - زنها از همون اول یه کلاه سرشون گذاشتن .

نازنین(با تغیر) ـ پس مردا چی ؟

داداش - مردا چون خیلی مردن خودشون کلاه سر خودشون میذارن حتی سیدا.

نازنین - پس اونا که کلاه ندارن چی ؟

داداش - کلاه اونا رو بر داشتن .

هنوز بارون میومد . وسط یه ترافیک افتضاح گیر افتاده بودیم . راننده های ماشینای دیگه در حالی که

لبخند به لب داشتند به شدت واسه هم بوق میزدن . انگار مسابقه برای عصبی کردن هم گذاشته

بودن .ولی این وسط فقط افسر پلیس عصبی شده بود .اخم کرده و بین ماشینا تند تند راه میرفت .انگار

دسشویی هم داشت چون هم این پا اون پا می کرد و هی پشت سر هم سوت میکشید تازه کلاه هم

سرش بود . ولی تو ماشین ساکت بود .که یک دفعه راننده روکرد به زن مسافر و گفت :

 

راننده - شما هم کادو خریدین ؟

زن - چه طور مگه ؟

راننده - آخه این روزا همه کادو دستشونه .

زن - جدی ؟

داداش - به خاطر ولنتاینه .

راننده - ولنتاین کیه ؟

داداش - فکر کنم یه کشیش بوده !

راننده - به اینا چه ....

خلاصه سرتونو درد نیارم کل ماشین به جز خودم و داداشم برهود وارد بحث شدند از ولنتاین(برهود) به

انقلاب و دین و مذهب (راننده) و به دوران صفویه و جنگای صلیبی (زن) تا قرتی بازی و جلف بازی و

 مشکلات مالی و بنزین لیتری ۵۰۰  (مرد) و آخر انرژی هسته ای (هر سه) بحث گشیده شد. اوضاع

ترافیکی تو ماشی بدتر از بیرون شد. شاید اگر راننده به برهود به جای کیه می پرسید چیه بحث به اینجا

 نمی رسید . البته برهود بعدش به من گفت شاید بحث بدتر هم می شد .خلاصه اینکه الان خونه ایم

و از ولنتاین خبری نیست . برهود که از اون معافه منم ترجیح میدم به تیغ زدن بابام و داداشام بپردازم . 

 

            نازنین                  

 

 

نوشته شده توسط نازنین در پنجشنبه 1385/11/26 |

فلق

ای صبح !

                ای بشارت فریاد !

امشب خروس را

                  در آستان آمدنت

                                    سر بریدند

                          

 سایه             

نوشته شده توسط نازنین در شنبه 1385/11/07 |

در زلال شب

شب ٬ آنچنان زلال ٬ که میشد ستاره چید !

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید

نه از فراز بام ٬

                   که از پای بوته ها

                                           می شد تورا در آینه هر ستاره دید !

در بیکران دشت ٬

در نیمه های شب ٬

جز من که با خیال تو می گشتم

جز من که در کنار تو می سوختم  غریب !

                                                      تنها ستاره بود که می سوخت .

                                                      تنها نسیم بود که می گشت .

                                                                                                                    

 

                                                                                    « فریدون مشیری » 

نوشته شده توسط نازنین در چهارشنبه 1385/09/15 |
 

به نام خدا وبا یاد او که حکیم ماست

امروز دوست دارم بدانم که چه می خواهم؟

وقتی خود را در کنار عاشقان میبینم کمی هستم.

رویای من رویای زمانه عشق است.وقتی خود را آزاد میکنم هیچ چیز جز دیگری نمی بینم وقتی تنها می شوم هیچ چیز جز خدا نمی بینم.دوست دارم بر لباس پادشاهی بگردم و نگین و الماس دور من باشد.وقتی قهقهه خنده میزنم دوست دارم در آینه جادویی ببینم خود را در لباس پادشاهی.دوست دارم در اوجی که هستم دیدنم را پنهان نکنم.نمی دانم تا کی در رویا می مانم وقتی چشمانم را باز می کنم میبینم همان تنهای تنهایم!!!

ف.احدی پویا   

نوشته شده توسط نازنین در سه شنبه 1385/07/25 |

جنون

نقش شب آلود طوفانم

تهی از دشت بهاران

برف زمستان

خنده ام

گریه ام

رمز بارش آفتاب

ورد سقوط مهتاب

با قلبی بور میبینم

پرنده ای را که هراسان می پرد و من

زیر نور سنگین مهتاب می خندم

برهود                 

نوشته شده توسط نازنین در دوشنبه 1385/07/03 |

شکم پرست

مرد پر خوری نزد طبیب رفت و گفت:سه رئز است بیمارم و ضعف دارم.

طبیب گفت:امروز چهخورده ای؟

گفت:چون معده ام نارحت بود چندان چیزی نخورده ام که به گفتنش بیارزد!

طبیب گفت:هر چه خورده ای بگو؟

گفت:صبح وقتی قصد آمدن نزد شما را داشتم چون از کنار دکان طباخی و کله پزی می گذشتم!!!

شش کله خریدم و خوردم!حال شما سه کله حساب کن ٬ چهل عدد پاچه خوردم تو بیست عدد حساب کن ٬ ده عدد نان خوردم ٬ پنج عدد حساب کن. وقتی از کله پزی بیرون آمدم میلم به شیرینی کشید دو منحلوای بادامی روی آن خوردم تو یک من خساب کن چون به انگوری رسیدم . انگورهایش چون چراغ میدرخشید و نظر مرا گرفت دو من هم انگور خوردم تو یک من فرض کن روی آن هشت عدد خربزه شیرین خوردم تو چهار عدد حساب کن ...

طبیب گفت:کافیست!!!حال تئ گوش کن تا من بگویم!!!

مدت شش سال از این شکم پرستی سرسام خواهی گرفت تو سه سال حساب کن٬ چهار سال پس از آن دق خواهی کرد تو دو سال حساب کن!

هر دو چشمت کور خواهد شد تو یک چشم حساب کن . هر دو پایت بزودی لنگ می شود تو یک پا حساب کن . بعد از تمام این بلیّات خواهی مرد ٬ چون تورا در قبر گذارند صد خروار خاک رویت بریزند تو پنجاه خروار حساب کن!!!!!!

نوشته شده توسط نازنین در دوشنبه 1385/06/20 |

شهد پرواز

برای رسیدن

                دیوار زندگی

                               این سنگ تلخ را ذوب می کنم

از سکو بالا می روم

                         ارتفاع زنده است

و می بینم

             با چشمان تو

                             شهد شیرین پرواز را

                                                                                                       اشک سبز

نوشته شده توسط نازنین در شنبه 1385/06/11 |

بنویس

   نامم را بنویس

      سکوتم را بنویس

         آرزوها و پروازم را بنویس

   وبر ابر هایت

     رنگ بغض هایم را نقاشی کن

   و اشک هایم را

      بر آنها بنویس

   خورشید را خاموش گردان

      و آسمان را

         به رنگ مرداب گیسوانش

            نقاشی کن

   تا این بار من

   در این شب بارانی

   بر شانه های آرام او

   خواب همیشگی خود را

   قبل از پایان اشک هایم

   بنویسم! 

نوشته شده توسط نازنین در پنجشنبه 1385/05/26 |

قصه

رفتي

رفتي

به آخرين جاده رسيدي

به آخرين پرچين

آن سو كسي منتظر نبود

نه حتي ساقه لوبيا كه تو را به قصر بالاي ابرها ببرد

 

خط را بگير و بيا

اين جا هنوز بستري است بي پرچين

و زني در باد

          سرگرم كشت قاصدك!

بگذار در فاصله پوست تو و غربت من

يك بار كلاغ به خانه اش برسد

پيش از آن كه قصه به سر شود

                                                                                                             گراناز موسوي

نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه 1385/05/15 |
وقتی یک انسان بخواهد در رویاهایش سیر کند و آسمان سرزمین رویاهایش را به زیبایی پشت سر گذارد و از میان ابرهایش به دشت سرسبز آن خیره شود...

برای پیمودن این راه و این سفر باید قاصدکی شد تا بتوان به آ سرزمین مقدس رویاها رفت و از  تنهایی گریخت .

قاصدک را ترانه خواندم

ندانستم چه بود !

چرا پرواز ؟

پرپر دستهای زمان

خبر به دوش و تنها

   سپید

      سبک

         برف زمستان

با زنجیر هم پرواز می کنی ؟

از حنجره فریاد می زنی ؟

قاصدک!!!

تو کیستی ؟

مظهر چیستی ؟

   رازی ؟

      یک فریاد ؟

         چرا خاموش ؟

می خواهم همسفر بالهایت شوم

   می توانم ؟

                    اشک سبز               

نوشته شده توسط نازنین در جمعه 1385/04/23 |

مینا

 یگانه نگار باغ خدا

              گنج گلستان

  گل بیخار

                گل مینا

 

نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه 1385/04/18 |

سرزمين شب

 

خاموش است

ودر تاريكي اين نور

خونين ترين سرودها شنيده مي شود

چنان مي شود كه از هراس

ستاره ، ستاره خاموش مي كند

و از ميان ابرها

«گل ماه در اين دشت غريب

روي عرياني پاييز بلند

نعش لرزان گلها را مي آرايد»

و من باز كاوشگر ستارهاي مفقودم

در سرزمين آسمان شب

نوشته شده توسط نازنین در جمعه 1385/04/16 |